Bezoek ziekenhuis
Deze ochtend staan we vroeg op om op tijd te kunnen zijn in het Evangelische missie ziekenhuis. Het ziekenhuis is ruim een uur rijden van Njenge. We halen het zieke meisje en haar moeder op. De moeder neemt alles mee om tijdens het verblijf in het ziekenhuis voor haar dochter te kunnen zorgen. Potten en pannen, kleren en eten.

Na een hobbelige en zware reis komen we aan bij het ziekenhuis. Echt hartverwarmend om te zien hoe dit goed aangeschreven ziekenhuis al jaren draait op fondsen van evangelische gemeentes uit Amerika. Nadat George een Amerikaanse verpleegster heeft gesproken, wordt besloten dat ze wordt opgenomen. Op het eerste gezicht wordt geconstateerd dat ze diverse abcessen in haar voet heeft en dat ze absoluut geholpen moet worden. Aangezien de arts er op dit moment niet is wordt afgesproken dat George a.s. vrijdag meer te horen krijgt. We laten 1 miljoen Zimbabwe dollars achter voor de eerste zorg.

Bezoek tweede oma
We besluiten om op bezoek te gaan naar andere oma van George. Vooraf kopen we enkele levensmiddelen voor haar om te geven. Wederom gaat de reis over moeilijk begaanbare wegen. Onderweg kunnen we genieten van de natuur van Zimbabwe. Op diverse plekken stoppen we om foto's te nemen. We zijn net kleine japanners, “me take picture”.

Onderweg vinden we ook een waterpomp. We besluiten om onze flessen te vullen. Al pompend zien we helder sprankelend water. Echter na een half uur is het geheel veranderd in de kleur van bitter lemon. Toch is het drinkbaar en maken we er dankbaar gebruik van.

Uiteindelijk komen we op de plaats van bestemming. We kunnen dit gerust noemen : “in the middel of nowhere”. George rijdt als geintje op zijn oma af. Ze begroet ons hartelijk. Oma is zeer gelovig en heeft ons, de auto en alles in een paar minuten gezegend. Na het afgeven van de levensmiddelen danst ze voor ons. Onvoorstelbaar, want ze is inmiddels meer dan honderd jaar. Helaas moeten we weer snel weg. George krijgt nog enkele wijze spreuken mee van Oma aangaande het bliksembezoek, het geen ze een westerse invloed vindt. En ja, ze heeft gelijk.

Op de terugweg maken we dankbaar gebruik van de te koop aangeboden mango's, deze worden zoals hier gebruikelijk langs de wegen verkocht. Onze trip komt uit bij de tante van George in Mount Darwin. Hier kunnen we ons even op te frissen.

Weeshuis en basisschool van de overheid
Na deze opfrissing gaan we wederom terug naar het weeshuis om te kijken of het cement is aangekomen en om het terrein te verkennen.

Aangrenzend aan dit terrein staat een school wat in eigendom is van de overheid. Na een uitvoerige rondleiding zien we dat de overheid verschillende gebouwen heeft opgeknapt en zelfs een nieuw hostel heeft laten bouwen. In dit hostel kunnen leerlingen overnachten. Een klein manneke (3 jaar) vraagt ons of hij mee kan rijden in de auto. “Let's drive that car”. Waarop wij nee verkopen, omdat George tijdens onze rondleiding een vergadering bijwoont en de eigenaar is van de auto.

Dan maar een foto denken wij waarbij hij zegt, ik maak wel een foto van u. Wat een bijdehandje en als George terugkomt, mag hij rondklauteren in zijn auto. We sluiten ons bezoek af met een spontaan geregelde potje voetbal. Op blote voeten laten de kinderen hun talenten zien met een zelfgemaakte voetbal van plastic en touw.

Hierna rijden we terug naar Harare alwaar we genieten van een heerlijke douche. Na drie inspannende dagen zien we zien uit naar een goede nachtrust.