Verblijf in Njenge
Zondagochtend vertrekken we om 6:30 richting Mount Darwin, ongeveer 170 kilometer van Harare. Op straat is het al een drukke bedoeling. De dag begint hier als het licht wordt. De hoofdwegen zijn goed begaanbaar en er is weinig verkeer. Maar zodra je van de hoofdweg af gaat, begint de safari rit. Relaxen in de auto is er niet meer bij. En dan te bedenken dat je in Nederland voor zulke evaringen flink moet betalen.

Uiteindelijk zijn we rond 9:00 gearriveerd in Njenge (geboorteplaats van George). In Njenge wonen ongeveer 22 gezinnen. Ze wonen voornamelijk in hutten en sommige hebben een stenen woning. Geen elektra en stromend water hier. Slapen doen ze op de grond. WC is in de bush, maar gelukkig voor ons heeft George buiten een WC huisje met een diep gat. We kunnen jullie mededelen dat dit voor mensen met een moeilijke stoelgang een uitdaging is. George gaf ons een tip dat je beter achter een boom kunt staan, want die kun je vasthouden.

We zijn in Njenge bij een oude vrouw langs geweest die 2 wezen met behulp van CFA helpt. Het ging allemaal niet zo goed en de vrouw had niet zoveel te eten vanwege zeer geringe oogst opbrengst. Al overleggend besluiten we om haar en de wezen te helpen door een zak maïs (50 kg) en kinderkleren te geven. Later op de dag zullen we dit brengen.

Nadat we ons huisje bezichtigd hebben, gaan we snel naar de kerk. We kunnen merken dat het niet gewoon is dat hier blanke mensen komen. Vooral de hele kleintjes staan ons aan te staren vol overgave. Na het overleg gaan we naar binnen. “Praise the lord” vertaalt een jongen voor ons en we gaan staan om te zingen. Het is indrukwekkend hoezeer de mensen hier vol overgave zingen. Daarna gaat de voorganger een stuk lezen en begint met de preek. Ook deze is vol overgave. We werden zelfs uitgenodigd om actief een bijdrage te leveren. Goed gedaan Jan! Bewonderenswaardig is dat deze mensen nog geld kunnen doneren aan de kerk. Want dat er hier armoede is, kunnen we niet meer ontkennen. Volgens mij was het gegil in Nederland hoorbaar, nadat we een donatie aan de kerk hebben gegeven.

Uiteindelijk waren we rond 14:10 uit de kerk. (ja, goed gelezen). We werden ook uitgenodigd om samen met de voorganger en enkele ouderlingen te eten. En ja daar konden we geen nee op zeggen. Hier hebben we kennis gemaakt met het traditionele eten. Sadsa (maïsmeel brei) met saus (zoetzuur) en kip (1 stukje). Met name de kip is alleen bij bijzondere gelegenheden. De vrouwen hebben vooraf onze handen gewassen en zitten er volgens traditie niet bij.

Na de kerk zijn we terug gegaan naar ons verblijf. Het duurde maar even of de kinderen uit het dorpje kwamen ons nieuwsgierig gadeslaan. Ze hadden een zelfgemaakte voetbal bij zich, samengesteld uit stukjes plastic tot een bolletje gevormd en met touwtjes bij elkaar gehouden. De kinderen waren op blote voeten aan het voetballen en volleyballen en al snel deden wij mee. We hadden ballonnen meegenomen en dit vonden ze toch leuk. Voor de kinderen was dit nieuw en ze beleefde veel plezier met het opblazen en vooral loslaten van de ballonnen.

Voor het vallen van de avond zijn we nog op bezoek gegaan naar het gezin waar we s'ochtends een bezoek hadden gebracht om een zak met maïs te brengen. Hier troffen we tot onze ontsteltenis een meisje aan die zich al strompelend voortbewoog met een stok. Na enige uitwisseling van George in het Shona met het meisje bleek zij al zes maanden met deze enorme dikke voet te leven. Het gezin had geen middelen om een arts te betalen en al snel besloten wij de financiële bijdrage te leveren om een ziekenhuis bezoek en verblijf te bekostigen. De blijdschap en dankbaarheid was van de gezichten af te lezen. De kinderen werden voorzien van nieuwe T-shirts en hartelijk verlieten we dit gezinnetje. Daarna hebben we een aantal gezinnen bezocht waar weeskinderen zijn ondergebracht en hebben hier wat kleren afgegeven.

Bij de terugkomst in ons verblijf werden we onthaald met warm eten (Sadsa) bij het kampvuur. Het dorpje was uitgelopen en had zich verzameld om het kampvuur. Onder de volle maan werden de ervaringen uitgewisseld en uiteindelijk werd de avond besloten met prachtige liedjes in het Shona en Nederlands.